چکیده
زمینه و هدف:آموزش بالینی که نیازمند حضور مستقیم دانشجو بر بالین بیمار است، در پی پاندمی کووید-۱۹ با چالشهای بیسابقهای روبرو شد. این پژوهش با هدف ارزیابی کیفیت آموزش بالینی از دیدگاه کارورزان و کارآموزان دانشگاه علوم پزشکی مشهد پس از همهگیری کووید-19 انجام گرفت.
روش کار: این مطالعه توصیفی-مقطعی در سال ۱۴۰۲ بر روی 144 دانشجوی کارآموز و کارورز پزشکی ورودیهای سالهای 1396-1395 دانشگاه علوم پزشکی مشهد انجام شد. دادهها با استفاده از پرسشنامه استاندارد کیفیت آموزش بالینی (۳۲ گویه، ۵ حیطه) که پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ ۰.۹۸ تأیید شده بود، جمعآوری گردید. تحلیل دادهها با نرمافزار SPSS و از طریق آمار توصیفی و آزمونهای تی-مستقل و کایدو و سطح معنی داری (p<0.05) انجام شد.
یافتهها:یافتهها حاکی از آن بود که هیچیک از کارورزان و کارآموزان کیفیت آموزش را در سطح «بالا» ارزیابی نکردند؛ ۵۲.۹ درصد آن را «ضعیف» و ۴۷.۱ درصد «متوسط» گزارش دادند (میانگین کل: ۲۳.۹۸±۷.۹۸ از ۶۴). کمترین امتیاز به حیطههای «اهداف و برنامه آموزشی» و «برخورد با دانشجو» اختصاص داشت. بین جنس، معدل و شیوه آموزش (نوین/کلاسیک) با نمره کیفیت آموزش، ارتباط معناداری مشاهده نشد.
نتیجهگیری:کیفیت آموزش بالینی پزشکی عمومی پس از آغاز همهگیری کووید-19 در دانشگاه علوم پزشکی مشهد در سطح متوسط و پایینتر از حد مطلوب ارزیابی شد. ضعف در حوزههای اهداف و برنامه آموزشی، برخورد با دانشجو، محیط آموزشی و نظارت و ارزشیابی، ضرورت بازنگری در ساختار آموزش بالینی، تقویت زیرساختها متناسب با امکانات آموزشی را برجسته میسازد.
کلیدواژهها
)