مقدمه:با پیشرفت‌های چشمگیر در حوزه هوش مصنوعی، توجه روزافزونی به نقش آن در تحول آموزش پزشکی جلب شده است. ابزارهای هوش مصنوعی مانند سامانه‌های یادگیری تطبیقی، شبیه‌سازهای واقعیت مجازی، و مدل‌های زبانی بزرگ ظرفیت بالایی برای بهبود اثربخشی و کارآمدی آموزش پزشکی دارند. این فناوری‌ها قادرند محیط‌هایی امن برای تمرین مهارت‌های بالینی فراهم آورند، فرآیند یادگیری را شخصی‌سازی کنند و بازخورد فوری و دقیق ارائه دهند. در چنین بستری، برخی متخصصان این پرسش را مطرح کرده‌اند که آیا در آینده، هوش مصنوعی می‌تواند به طور کامل جایگزین آموزش بالینی سنتی شود.
در حالی که AI می‌تواند بسیاری از جنبه‌های آموزشی را بهینه‌سازی کند، باید توجه داشت که آموزش بالینی صرفاً انتقال دانش نظری و مهارت‌های فنی نیست، بلکه پرورش مهارت‌های انسانی همچون همدلی، ارتباط بین‌فردی، قضاوت اخلاقی و تصمیم‌گیری بالینی نیز در بطن آن قرار دارد. این مؤلفه‌های انسانی، از طریق تعامل واقعی با بیماران و مشارکت فعال در محیط‌های بالینی شکل می‌گیرند؛ امری که فناوری‌های کنونی قادر به بازتولید کامل آن نیستند. بنابراین، اگرچه هوش مصنوعی می‌تواند نقش تکمیلی بسیار ارزشمندی در فرآیند آموزش پزشکی ایفا کند، اما جایگزینی کامل آن با آموزش بالینی در آینده‌ای نزدیک نه محتمل و نه مطلوب است. حرکت به‌سوی استفاده مسئولانه و هدفمند از AI در آموزش، مستلزم تدوین چارچوب‌های اخلاقی، آموزش اساتید، و انجام پژوهش‌های نظام‌مند است.