زمینه و هدف: آموزش بالینی و درمانگاهی از اجزای اساسی تربیت پزشکان عمومی است و ارزیابی آن از دیدگاه گروه‌های درگیر در فرایند آموزش می‌تواند به شناسایی نقاط قوت، ضعف و شکاف‌های موجود کمک کند. این مطالعه با هدف ارزیابی و مقایسه وضعیت آموزش بالینی و درمانگاهی در مرکز آموزشی درمانی رازی رشت از دیدگاه اعضای هیئت علمی بالینی و کارورزان پزشکی عمومی انجام شد.

روش بررسی: این مطالعه توصیفی-تحلیلی و مقطعی در نیمسال اول سال تحصیلی 1404-1403 انجام شد. جامعه پژوهش شامل 70 کارورز پزشکی عمومی و 40 عضو هیئت علمی بالینی مرکز آموزشی درمانی رازی رشت بود که همگی به روش سرشماری وارد مطالعه شدند. داده‌ها با استفاده از چهار پرسشنامه جداگانه برای ارزیابی آموزش بالینی و درمانگاهی از دیدگاه اعضای هیئت علمی و کارورزان جمع‌آوری شد. روایی صوری و محتوایی پرسشنامه‌ها با نظر 8 نفر از اعضای هیئت علمی بررسی و پایایی آن‌ها با ضریب آلفای کرونباخ تأیید شد. داده‌ها با نرم‌افزار SPSS نسخه 22 و آزمون‌های آماری متناسب با توزیع داده‌ها تحلیل شدند. سطح معنی‌داری ۰.۰۵ در نظر گرفته شد.

یافته‌ها: میانگین نمره ارزیابی اعضای هیئت علمی از آموزش درمانگاهی 59/6±8/5 و از آموزش بالینی 59/4±10/4 بود. این مقادیر در کارورزان به‌ترتیب 41/8±15/1 و 42/2±17/6 گزارش شد. اعضای هیئت علمی در هر دو حوزه، ارزیابی معناداری بالاتری نسبت به کارورزان داشتند؛ به‌طوری‌که در آموزش درمانگاهی P<0/001، Cohen’s d=1/42 و در آموزش بالینی P<0/001، Cohen’s d=1/19 بود. نحوه برگزاری راندها و کیفیت آموزشی از نقاط قوت، و ابهام در وظایف کارورزان و کمبود تجهیزات درمانگاهی از نقاط ضعف اصلی بودند.

نتیجه‌گیری: وضعیت کلی آموزش بالینی و درمانگاهی در سطح متوسط بود، اما شکاف معناداری میان دیدگاه اعضای هیئت علمی و کارورزان مشاهده شد. بازنگری در نقش آموزشی کارورزان، ارائه بازخورد ساختارمند و ارتقای زیرساخت‌های درمانگاهی می‌تواند به بهبود کیفیت آموزش کمک کند.