مقدمه: بهره‌گیری از فناوری‌های نوین آموزشی ظرفیت قابل‌توجهی برای ارتقای کیفیت آموزش بالینی و افزایش ایمنی بیمار در رشته‌های مهارتی ایجاد کرده است. با این وجود، اثربخشی این فناوری‌ها در گرو پذیرش آن‌ها از سوی کاربران نهایی است. این مطالعه با هدف ارزیابی میزان پذیرش فناوری‌های نوین در آموزش‌های مهارتی و بررسی عوامل مؤثر بر تمایل به استفاده از آن‌ها در میان اعضای هیئت علمی و دانشجویان هوشبری انجام شد.
روش کار: این مطالعه مقطعی بر روی ۱۵۴ نفر (۱۳۵ دانشجو و ۱۹ عضو هیئت علمی) در دانشگاه علوم پزشکی اصفهان انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ۲۱ سؤالی مبتنی بر مدل پذیرش فناوری (Technology Acceptance Model) شامل سازه های (سودمندی درک‌شده، آسانی درک‌شده، نگرش نسبت به کاربرد و ،تمایل به استفاده و همچنین تجربه مواجهه با فناوری ) جمع آوری گردید. پایایی ابزار با آلفای کرونباخ ۰/۸۹ تأیید شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون t مستقل و ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندگانه انجام گرفت.
نتایج : میانگین مؤلفه‌های مدل پذیرش فناوری در هر دو گروه در سطح بالایی ارزیابی شد. تفاوت معناداری بین ارزیابی دانشجویان و اعضای هیئت علمی مشاهده نشد (p>0.05). نتایج همبستگی پیرسون نشان داد که تجربه مواجهه با فناوری ارتباط مثبت و معناداری با سودمندی درک‌شده (r=0.42)، آسانی درک‌شده (r=0.38)، نگرش نسبت به کاربرد (r=0.45) و تمایل به استفاده (r=0.51) داشت (p<0.05).
نتایج رگرسیون خطی چندگانه با ورود متغیرهای جنسیت و وضعیت حرفه‌ای نشان داد که مدل نهایی توانست 47.2 درصد از واریانس تمایل به استفاده را تبیین کند (R²=0.472, p<0.001). بر اساس ضرایب استاندارد شده، نگرش نسبت به کاربرد (β=0.380) قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده تمایل به استفاده بود، پس از آن تجربه استفاده از فناوری (β=0.217) و سودمندی درک‌شده (β=0.196) قرار داشتند.
نتیجه گیری : پذیرش فناوری‌های نوین آموزشی در جامعه مورد مطالعه در سطح مطلوبی قرار دارد. تجربه عملی مواجهه با فناوری نقش مهمی در تقویت نگرش و تمایل به استفاده از آن ایفا می‌کند؛ به‌طوری‌که این تجربه از جایگاه حرفه‌ای در پذیرش فناوری‌ها تعیین‌کننده‌تر است.