مقایسه روش آموزشی متداول و یادگیری از همتا در مدل ترکیبی مشارکت-رقابت در آموزش هماهنگ‌کنندگان پیوند اعضا

دوره 16، شماره 3
پاییز 1404
صفحه 41-53

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 مرکز تحقیقات پیوند ریه، پژوهشکده سل و بیماریهای ریوی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.

2 مرکز تحقیقات بیماری های نای، پژوهشکده سل و بیماریهای ریوی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.

چکیده
مقدمه: هماهنگ کنندگان اهدا، در موفقیت فرایند اهدای عضو نقشی کلیدی دارند. در این مطالعه اثرگذاری روش آموزش از همتا به صورت مشارکتی رقابتی با روش آموزش مرسوم مقایسه شد تا مشخص گردد کدام روش سبب تربیت نیروی تخصصی با پایداری بیشتر می گردد.
روش کار : در این مطالعه، در گروه آموزش مرسوم ۴۵ نفر از ثبت نام شده ها معیار ورود به مطالعه را داشتند (دانشجوی ترم 6 یا 8 پزشکی ) و آموزش تحت یک دوره کلاس تئوری و عملی انجام شد. روش مشارکتی با حضور 78 نفر انجام شد.  بعد از دوره تئوری، افراد به گروه های 8 نفره تقسیم شدند و به هر گروه یک موضوع داده شد تا با مشارکت، محتوای آموزشی تهیه کنند. سپس محتوا به گروه بعدی داده شد تا ان را ارتقا دهد.
نتایج: در روش آموزش مرسوم نمره 12/4 از 5 و در گروه مشارکتی نمره 4/52 از 5 توسط شرکت کننده ها به دوره داده شد که تفاوت معنی داری نداشت.  از 45 داوطلب اولیه، 27 نفر (%60) نمره حد نصاب 70% را در آزمون تئوری کسب کردند. از 78 داوطلب که در جلسه معارفه اولیه شرکت کردند، 48 نفر (61/5%) وارد مرحله آموزش مشارکتی شدند.  در گروه آموزش متداول، 27 فراگیر آزمون تئوری را قبول شدند و 14 نفر (31% از کل 45 نفر) وارد دوره آموزش عملی در بالین شدند. در گروه آموزش متداول، 4 نفر وارد حرفه شدند.  (8/9 % کل). که دو نفر ادامه همکاری دادند. (4/5% کل). در گروه مشارکتی، 16 نفر (20/5%) به عنوان هماهنگ کننده پذیرفته شدند که همگی ادامه همکاری دادند(%20/5)(0/03=P). میانگین طول دوره آموزشی در روش مرسوم ، 8‌  ±  25 و در دوره مشارکتی 13‌  ±  45 روز و میانگین همکاری به ترتیب 3  ±  8 و 9  ±  14 ماه بود.
نتیجه گیری: در آموزش هماهنگ کننده ها روش مشارکتی رقابتی سبب تربیت تعداد بیشتر هماهنگ کننده، در زمان طولانی تر اما با پایداری بیشتری شد.

کلیدواژه‌ها

  1. Mostafavi K, Ghorbani F, Mokhber Dezfuli M, Hazrati M, Alibeigi E, Mohamadizade N. Ethical considerations in non-heart beating donation: a narrative review article. Tehran University of Medical Sciences Journal. 2022 Nov 10; 80(8):605-10.
  2. Bastani B. The present and future of transplant organ shortage: some potential remedies. Journal of 2020 Apr; 33(2):277-88.
  3. E Silva VS, Hornby L, Almost J, Lotherington K, Appleby A, Silva AR, Rochon A, Dhanani S. Burnout and compassion fatigue among organ and tissue donation coordinators: a scoping review. BMJ open. 2020 Dec 1; 10(12):e040783.
  4. Peralta P, Istrate M, Ballesté C, Manyalich M, Valero R, EUDONORGAN Consortium. “Train the Trainers” Program to Improve Knowledge, Attitudes and Perceptions About Organ Donation in the European Union and Neighbouring Countries: Pre-and Post-Data Analysis of the EUDONORGAN Project. Transplant International. 2023 Jan 27; 36:10878.
  5. Norris L. Transplant administration. John Wiley & Sons; 2014 Feb 3.
  6. Matesanz R. Factors that influence the development of an organ donation program. Transplant Proc. 2004 Apr; 36(3):739-41.
  7. Istrate MG, Harrison TR, Valero R, Morgan SE, Páez G, Zhou Q, Rébék-Nagy G, Manyalich M. Benefits of Transplant Procurement Management (TPM) specialized training on professional competence development and career evolutions of health care workers in organ donation and transplantation. Exp Clin Transplant. 2015 Apr 1; 13(1):148-55.
  8. Luo A, Xie W, Luo J, Deng X. Preliminary analysis of competency assessment of organ donation coordinators in Hunan Province, China. Transplant Proc. 2017 Jul; 49(6):1221-5.
  9. Burgess A, van Diggele C, Roberts C, Mellis C. Team-based learning: design, facilitation and participation. BMC Medical education. 2020 Dec; 20:1-7.
  10. Loes CN. The Effect of Collaborative Learning on Academic Motivation. Teaching & Learning Inquiry. 2022; 10. Jan; 10:1–17.
  11. Moradimokhles H, Amooeirazani A, Mozafari O. Presenting a Model for Establishing a Blended Learning Environment in Medical Education. Horizon of Medical Education Development. 2024;15(4):71-84